Η Αθήνα που ζήσαμε Κώστας Δημητριάδης Εστία γ΄έκδοση

Περιγραφή

Γύρω στα 1906, λειτουργούσαν αρκετοί κινματογράφοι στην Αθήνα , εγκατεστημένοι πρόχειρα πάντα σε μεγάλα καφενεία ή μαγαζιά, όπως το «Θέατρον του Κόσμου», το «Πατέ Φρερ», ή το «Πολυθέαμα» κι άλλοι.
Η είσοδος ήταν τότε ακόμη ακριβή ανάλογα με τις τιμές των θεάτρων:
Μια δραχμή η πρώτη θέση και σαράντα λεπτά η δεύτερη. Τις προβολές συνόδευε ένα παμπάλαιο πιάνο, που ‘παιζε συνήθως ένας νυσταλέος γέρος πιανίστας ή καμιά ναυγισμένη «καθηγήτρια κλειδοκύμβαλου» καβουρδίζοντας συνέχεια όλες τις όπερες και τις μελωδίες της εποχής. Και ο μουσικός εκείνος …θόρυβος εσκέπαζε κάπως το ενοχλητικό καρδιοχτύπι της μηχανής.