Κι’ οι δυο αγαπιόσανε πολύ και πάει καιρός.
Αυτή ΄ταν κλέφτρα κι’αυτός κλέφτης, έτσι εζούσε
Κι’ όταν καμιά κλεψιά κατάφερνεν αυτός,
Έπεφτε εκείνη στο κρεβάτι και γελούσε
Η μέρα εκύλαε μ’ευθυμία και με χαρά,
Και τις νυχτιές πάνω στα στήθια του επερνούσε
Κι’όταν τον βάλαν φυλακή καμμιά φορά,
Στο παραθύρι του ερχόταν και γελούσε.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.