Εκείνη την εποχή ζούσα σε μια αυλή. Οι νοικοκυραίοι μου που έμεναν στο διαμέρισμα πίσω από το δικό μου νόμιζαν πως ήμουν παλαβός. Κάθε πρωί έβρισκα στην πόρτα μου μια καφέ χαρτοσακούλα. Το περιεχόμενό της δεν ήταν πάντα το ίδιο, μα συνήθως μου έστελναν ντομάτες, ραπανάκια, πορτοκάλια,φρέσκα κρεμμυδάκια, κονσέρβες σούπας… Δυο με τρεις φορές ττην εβδομάδα, έπινα μπίρες μαζί τους μέχρι τις πέντε τα ξημερώματ. Ο γέρος έπεφτε συνήθως αναίσθητος κι εγώ με τη γριά κρατιόμαστε απ’ το χέρι και πότε πότε της έδινα κανένα φιλί. Όταν ήταν να φύγω, στεκόμουν στο κατώφλι και της τράβαγα ένα ρουφηχτό φιλί στο στόμα.Ήταν καθολική και κάθε Κυριακή πρωί κινούσε για την εκκλησία, τρισχαριτωμένη μες την τεράστια ροζ καπελίνα της.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.