Αντίδωρο Άγγελος Σικελιανιός Αθήνα 1943 Πρώτη έκδοση

Βοή του πελάου πλημμυρίζει
τις φλέβες μου
απάνω μου τρίζει
σα μυλολίθαρο ο ήλιος
γεμάτες χτυπάει τις φτερούγες ο αγέρας
αγκομαχάει το άφαντο αξόνι
δε μου ακούγεται η τρίσβαθη ανάσα
γαληνεύει, ως τον άμμο,βαθιά μου
και απλώνεται η θάλασσα πάσα
σε ψηλοθόλωτο κύμα
την υψώνει το απέραντο χάδι
ποτίζουν τα σπλάχνα
τα ολόδροσα φύκια,
ραντίζει τα διάφωτη η άχνα
του αφρού που ξεσπάει στα χαλίκια
πέρα, σβήνει το σύφυλλο βούισμα
όπου ξέχειλο αχούν τα τζιτζίκια
μια βοή φτάνει απόμακρα
και άξαφνα,
σαν πανί το σκαρμό που έχει φύγει,
χτυπάει ειν’ο αγέρας που σίμωσε,
είναι ο ήλιος που δει μπρος στα μάτια μου,
και ο αγνός, όχι ξένα, τα βλέφαρα
στην υπέρλευκην όψη του ανοίγει.
Πετιώμαι απάνω η αλαφρότη μου
είναι ίσια με τη δύναμή μου.
Λάμπει το μέτωπό μου ολόδροσο,
στο βασίλεμα σειέται ανοιξιάτικο
βαθιά το κορμί μου.
Βλέπω γύρα. Το Ιόνιο,
και η ελεύτερη γη μου