ΓΕΡΟΛΥΜΟΣ Ω,’ρώκα μυριονόστιμη, σφοντίλι ζαχαρένιο, Να φιλούν της αφέντρας σου χέρι το μαρμαρένιο; Και συ χρυσό αργυρίδι μου κι ‘ ογλήγορο μου αδράχτι, Εις άγρια αγκάθια μ’έχετε, σε πικνού βάτου φράχτη, Ευτυχισμένα σύνεργα, που διαμαντένια χέρια, Σας εκρατούν κι’αστραφτερά λαμπρότερα αφ’τ’ αστέρια.Αιμε…και ας είχα μια φορά τση τύχη σου τη χάρι, Να πέσω αφ’τα αδράχτι αυτό, να σκύψη να με πάρη, Εκειο το χέρι, μα θωρώ,τώρα έρχεται σε μένα, Ιδετε νάζια…αιμε…εδωναι ‘ριζωμενα.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.