Έφτασα στο Παρίσι το Μάιο του 1954. Ήρθα με περιορισμένο πεδίο όρασης και αν δεν αναγνωριζα μέσα στη ζωγραφική που έβλεπα την αναπαράσταση της φύσης, νόμιζα πως όλα αυτά είναι(σουβατισματα) χωρίς ενδιαφέρον. Κοίταζα αλλά δεν έβλεπα. Ένιωθα σαν κάτι να μην πάει καλά. Ή εγώ είχα δίκιο, ή όλοι αυτοί οι ζωγράφοι που έκαναν αφηρημένη ζωγραφική είχαν παλαβωσει. Βέβαια αργότερα κατάλαβα ότι το φορτίο που έφερνα από την Ελλάδα με εμπόδιζε να δω καθαρά. Το αδίκο ήταν δικό μου και όχι ότι οι άλλοι ήταν (παλαβοι), αυτοί που ζούσαν μέσα στη ζωγραφική και έβλεπαν πίνακες από την ώρα που γεννιοντουσαν. Δανιήλ Παναγοπουλος. 1973.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.