Το Δέντρο περιοδικό

Περιγραφή

Λίγο μετά, δύο χέρια έρπουν σαν κάβουρες πάνω στο στήθος μου, δύο χέρια που μοιάζουν με αράχνες που με ξυπνούν από την ειδωλολατρική προσήλωσή μου στον ήλιο. Δίπλα μου στέκεται ένας γέρος που τρέμει και θέλει οπωσδήποτε να μου κουμπώσει το σακάκι εξαιτίας του δυνατού ανέμου. Για χάρη του προσποιούμαι πως κρυώνω. Είναι ένας έλληνας βοσκός, με αυτήν την αστεία πτυχωτή φουστανέλα, που συγκρατείται με μία ζώνη στη μέση και ανεμίζει πάνω στους μηρούς του. Παίζουμε τον Φιλήμονα και τη Βαύκη, κι εγώ αναλαμβάνω να παίξω σεμνά το ρόλο του Διός και δέχομαι να τον ακολουθήσω στην κοιλάδα όπου, μισή ώρα μετά, μας σερβίρεται το πολλά υποσχόμενο και ποθητό πρόγευμα από τη γυναίκα του , η οποία πηγαίνει πέρα δώθε ταραγμένη εφόσον εμείς καθόμαστε εκεί ως δύο Κύριοι της Δημιουργίας. Υπάρχει μια δακτυτλήθρα γεμάτη μαύρο καφέ,τρεις ελιές και μία χούφτα ψωμί που πρέπει να το κόψεις στη γωνιά του τραπεζιού για να έχεις νόστιμες μπουκίτσες. Έτσι ζουν αυτοί οι άνθρωποι , είναι ευχαριστημένοι και δεν έχουν ιδέα για τις εργατικές συνοικίες της Εσπερίας. Όμως, η καρέκλα που μου προσφέρουν στο φτωχικό τους καλυβάκι ήταν πριγκιπική: ενα κιονόκρανο δύο χιλιάδων χρόνων από πολύτιμο μάρμαρο.
Οδοιπορικό στην Κόρινθο/ Μαξ Φρις