Κρατεί ο Μάης τη δροσιά,
κρατεί κι ο νιος την κόρη,
στα γόνατα την κάθισε
και την ψιλορωτάει:
-Κόρη μ’, για δεν είσαι κόκκινη,
κόρη μ’, για δεν είσαι ξάσπρη,
για δεν είσ’ π’ αψηλή μεριά
κι από γραμματισμένη;
Κατέβα κάτου στ’ Μπαρμπαριά,
κάτου στο Σαλονίκι,
φάγε σταπίδα ραζακιά,
κρουστάλλινο κεράσι,
τότες να γίνεις κόκκινη,
τότες να γίνεις ξάσπρη,
να γίνεις π’ αψηλή μεριά
κι από γραμματισμένη.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.