Εγώ ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι στα χέρια του αγγέλου Dominique Fernandez Αστάρτη 1985

Περιγραφή

Με λιγότερη εμπιστοσύνη με λιγότερο αυθορμητισμό, δε θ’ αφηνόμουν να πιαστώ στα πλανερά δίχτυα αυτής της γοητευτικής αρχιτεκτονικής.Αναγάλλιαζα ολόκληρος στη σκέψη ότι εμείς οι κάτοικοι της στοάς είμαστε όλοι όμοιοι, χωρίς ν’ αναρωτιέμαι μήπως ο φόβος για το μέλλον μου με υπνώτιζε σε τέτοιο σημείο ώστε να χάνω την αίσθηση της παργματικότητας. Τι απομένει πλέον στην Μπολόνια από το μεσαιωνικό πνεύμα; Ένα γελοίο απολίθωμα, μια ευτελής ανάμνηση εν ολίγοις ένα περιποιημένο πιάτο με κρέας και χορταρικά. Δεν αστειεύομαι. Είναι η μπολονέζικη escalope που έκανε το γύρο του κόσμου,κουρελιασμένο λάβαρο του αρχαίου μας μεγαλείου. Πρόκειται για ένα κομμάτο μοσχάρι, γαρνιρισμένο με μια λεπτή φέτα ζαμπόν και περιχυμένο λιωμένο τυρί. Οι συμπατριώτες μας , ξεκινώντας απ’ αυτή την αρχαία συνεταιριστική κουλτούρα που εκφράζεται από τη γειτνίαση πληβείων και ευγενών κάτω από τις κοινές γαλαρίες, συνεχίζουν να βάζουν μαζί, και μέσα στην ίδια μπουκιά, ό,τι σε όλο τον άλλο κόσμο αποτελεί αντικείμενο τριών ξεχωριστών πιάτων: το ζαμπόν πο τρώγεται σαν ορωέβρ, το κρέας που είναι το κύριο φαγητό και το τυρί που ακολουθεί σαν επιδόρπιο.