Τώρα που οι δοτικές και τα υπόλοιπα τερτίπια της ζωντάνεψαν σποραδικά στη δουλεψή του- όπως ζωντάνεψαν παλαιότερα στη δούλεψη του Παπαδιαμάντη-μπορούμε νομίζω, να λέμε πως χρωστάμε ευγνωμοσύνη ακόμα και στα σαβανώματα αυτά ή στα κτερίσματα, μια που του χρησίμεψαν συχνά, και, κατάλληλα χρωματίζοντας εδώ ή εκεί την περιφερειακή ζωντανή λαλιά του τον βοήθησαν να ολοκληρώσει ένα έργο γραμμένο σε ιδίωμα ιδιότυπο και στεγανά προσωπικό, θέλω να πω έργο και ιδίωμα δίχως προγόνους ή απογόνους. Για την ποίηση του Καβάφη. Οκτώβριος 1999.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.