Το τραχύ χειμωνιάτικο σκουτί, κεραμιδί προς το κόκκινο, άναβε την παλάμη μας,τη σφίγγαμε απάνω μας με όλη τη μέθη μας, τα μαλλιά της μας άγγιζαν το μάγουλο,και κοιτώντας τον αξεχώριστον ίσκιον μας στις σπάνιες κινούμενες ριπές του φωτός, παίρνανε τους έρημους δρόμους με τους διαβάτες που κρύωναν κι’έτρεχαν, για το γνώριμο καθεβραδινο γυρισμό μας.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.