Εκεί ΄ταν η Τρισεύγενη. Πισ’ από κείνο το παράθυρο ζούσε, ήταν ζωντανή, ανάπνεε η αγάπη του. Δεν ήταν ψέμα, δεν ήταν παραμύθι. Σωστό ‘ταν, όρκο έπερνε. Στα κόκαλα των ‘ποθαμένων του τ’ορκιζόνταν. Να όποιος δύνονταν νάκρουε την πόρτα κι’ ήμπαινε, με τα ίδια του τα μάτια θα την έγλεπε ομπρός του ολάκαιρη, ολόσωμη, κι’ατόφια. Γλυκοθωρούσα και γελάμενη. Σμιχτοχειλού και κλειστοφρύδα.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.