skip to Main Content
Σόλωνος 99, Αθήνα - 5ος όροφος 210 3304012 info@books-music.gr
Sale

Για τον Σεφέρη Τιμητικό αφιέρωμα στα τριάντα χρόνια της Στροφής Νεφέλη 1989 εξαντλημένο στον εκδότη

37.00 35.00

Βαθμολογήθηκε με 0 από 5
(be the first to review)

Κατανοώ όλα τα συμφραζόμενα της ποιήσεώς του σαν κινήσεις χορευτικές. Ο ποιητής Σεφέρης χορεύει, όπως καταλαβαίνουμε ότι άλλεται η καρδιά, μελετώντας ένα ηλεκτροκαρδιογράφημα. Αλλά τι γίνεται όταν η καρδιά σταματήσει; Το μηχάνημα δεν μπορεί να μας το πει. Εκτελείται τάχα ένας χορός (και ποιοι τον χορεύουν;) πέρα απ’όσα καταγράφει το λογικό εφεύρημα; Υποψιαζόμουν κάποια διαφορά, αλλά μου ήταν αδύνατο να τη διατυπώσω, όταν προ του πολέμου, διαβάζοντας στο Τετράδιο Γυμνασμάτων το ποίημα «Ο γέρος», έκατσα και το αντέγραψα.Χρόνια τώρα παραμένει στα χαρτιά μου «Ο γέρος» του Δρενόβου μαζί με το «Γερόντιον» του Θ.Σ. Έλιοτ, τον γέρο » στου καφενείου του βουερού το μέσα μέρος» που αναφέρει ο Καβάφης, τους καθισμένους σε καρέκλες καφενείου που περιγράφει ο Ρεμπώ, που όλα τ’αντέγραψα τον ίδιο καιρό.
Ν.Γ.Πεντζίκης/ Εσωτερική κατάθεσις περί του ποιητού Γεωργίου Σεφέρη.

Κατηγορίες: , Ετικέτα:

Περιγραφή

Νόρα Αναγνωστάκη
Δ. Ι. Αντωνίου
Γ. Α. Αποστολίδης
Αλεξ. Αργυρίου
Μάρκος Αυγέρης
Νικηφόρος Βρεττάκος
Γιάννης Δάλλας
Κ. Θ. Δημαράς
Αλέξης Διαμαντόπουλος
Γ. Θέμελης
Λ. Β. Καραπαναγιώτης
Νίκος Κάσδαγλης
Γ. Κ. Κατσίμπαλης
Ζήσιμος Λορεντζάτος
Ευάγγελος Δ. Λουΐζος
Τ. Κ. Παπατζώνης
Γιώργης Παυλόπουλος
Ν. Γ. Πεντζίκης
Λίνος Πολίτης
Γ. Π. Σαββίδης
Τάκης Σινόπουλος
Στρατής Τσίρκας
Θ. Δ. Φραγκόπουλος

Όμως η γλώσσα τιμωράει (όπως και η ζωή). Και την κατάσταση τη βλέπουμε. Ξεσπάει κάθε μέρα, στη ράχη μας και στη ράχη των παιδιών μας. Έχουμε τις θεωρίες για δημοτικές και καθαρεύουσες γλώσσες και ένα μόνο δεν καταλαβαίνουμε ή δε βλέπουμε: πως η ψεύτικη ζωή μας έκανε ψεύτικη και τη γλώσσα μας, και πως η αλήθεια δεν επιβάλλεται από τη γλώσσα στη ζωή, αλλά από τη ζωή στη γλώσσα. Με νομοθετκά διατάγματα δεν σώζεται η λαλιά των ανθρώπων. Θ πρέπη να ξαναζήσουμε αληθινά για να ξαναμιλήσουμε αληθινά. Στην επιδρομή μας αυτή,όπου όλα τα χρησιμοποιούμε ως»υλικά»-σύμφωνα με το γενικό πρότυπο του ποιητικού ατομισμού(individualismus) της Ευρώπης τίποτα δεν υπάρχει στον κόσμο ανώτερο από την τέχνη(για την τέχνη): Puisque tout ici-bas ne survient que pour etre Un pretexte a tes chants(J. Moreas, Les Stances, iv,8)
-πέφτουμε διψασμένοι παντού, ακόμη και πάνω στα ιερά κείμενα της παράδοσης ή στη λατρεία μας, για να συλλέξουμε πολύτιμα πετράδια για ποιητική μόνο χρήση ή για λόγους λογοτεχνικούς. Νήπιοι(όπως οι σύντροφοι του Οδυσσέα) ύστερα από τόσα χρόνια εξακολουθούμε να προβάλλουμε ως γνώμονα ή κανόνα-ληξιπρόθεσμα-παντού και πάντα την κυκλόστροφη αισθητική αποτίμηση : μου αρέσει -δεν μου αρέσει.
Το χανένο κέντρο, Ζήσιμος Λορεντζάτος. Μάρτιος-Ιούνιος 1961.
Περιέχεται στον τόμο.

 

Αξιολογήσεις

Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.

Leave a customer review

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Close search
×Close search
Search
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Δέχομαι
Privacy Policy