Ο γρασαδόρος και τα χειρόγραφα του Max Tod Ρένος Αποστολίδης Ιδιόχειρη αφιέρωση συγγραφέα

Περιγραφή

Νουβέλλα τὸ πρῶτο,  κορυφαῖο πεζὸ τοῦ Ῥένου, μαζὶ μὲ τὴ Νόμιμη, κι ἀντι-μυθιστόρημα, καθὼς  τὸ χαρακτήρισε ὁ Ἀ. Καραντώνης, τὸ δεύτερο. Στὸ Γρασσαδόρο ἐκφράζει τὴ λατρεία του στὸ μέταλλο, τὴ μηχανή, τήν «τίμια δούλη ὕλη» –ὅπως τὴ λέει– ἐναντιωνόμενος συνειδητὰ στὸ χαζοδασκαλίστικο συντηρητικὸ πνεῦμα κατὰ τοῦ τεχνολογικοῦ πολιτισμοῦ τοῦ αἰώνα… Ἐκεῖ διατυπώνονται θέσεις ἀκραῖες ρεαλιστικές «ὑπέρ» τῆς Ὕλης καὶ τῆς Μηχανῆς (ποὺ ὁ Ῥένος, μ’ ἐνορμητικὴ ἐμπνοή, τὶς ἀνάγει σὲ ἔνζωες ὀντότητες, ὑπερβατικές), καὶ ταυτόχρονα καθαγιάζονται οἱ εὐσυνείδητοι θεράποντες τῆς Ὕλης – σὰν τὸν κεντρικὸ ἥρωα, τό «γρασσαδόρο» Ἰβάν Μπόρρο, συντηρητὴ ἑνὸς ἰδανικοῦ ὑπερ-ὀχήματος. Πίσω ὅμως ἀπ’ τὴ μορφὴ αὐτή, ὁ συγγραφέας δοξάζει τὸν ἴδιο του τὸν πατέρα, ἐκ πεποιθήσεως ἀνώνυμο πνευματικὸ ἐργάτη… Ἔτσι, ὁ ἀρνητὴς τῶν πάντων Ῥένος δείχνεται γι’ ἄλλη μιὰ φορὰ καταφατικὸς στὸ συναίσθημα καὶ δεμένος μὲ τὰ πιὸ ἀνθρώπινα καὶ τραγικὰ τῆς καρδιᾶς. Τέλος, τὰ Χειρόγραφα τοῦ MaxTod εἶναι τὸ πυρηνικώτερο καὶ ταυτοτικώτερο κείμενο τοῦ Ῥ., καθαρὴ ἔκρηξη τοῦ συγγραφικοῦ κ’ ὑπαρξιακοῦ του ἀδιεξόδου, δοσμένο σὲ καφκικὸ στύλ – προτοῦ ὅμως νὰ γνωρίσῃ –καὶ τοῦτο εἶναι τὸ παράδοξο…– τὸ ἔργο τοῦ μεγάλου Τσέχου!..