Ήταν τόσο ηλικιωμένη , που δε χρειαζόταν πλέον λουρί και απολάμβανε να περνάει το λυκόφως της ζωής της στον ίσκιο της βελανιδιάς έξω από την ταβέρνα και να αφήνει τα παιδιά της γειτονιάς να σκαρφαλώνουν πάνω της και να κοιτάζουν μέσα στα ρουθούνια της. Τις σπάνιες φορές που σηκωνόταν να χορέψει, μετακινούσε τον τεράστιο όγκο της με αβίαστη χάρη, γεγονός που φανερώνε κάτι από το περασμένο μεγαλείο της.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.