Όπως το διάβαζα στα μαθήματά μου για τον Φρόυντ που το λέει επιγραμματικά: «Ο τρόπος που ονειρευόμαστε εκφράζει όλες τις κατηγορίες της αντίθεσης και της αντίστιξης μ’ένα τρόπο όμως που κάνει πως αγνοεί τα «όχι» ( τα «δεν»). Πετυχαίνει στη συγκέντρωση των αντιθέτων και στην παρουσίασή τους σαν ένα, ομοειδές αντικείμενο.
Κάπως έτσι λοιπόν κι εγώ ονειρευόμουν εκείνο το βράδι, όταν ήμουν βάρδια στο γραφείο του θείου μου, στο κέντρο της Αθήνας. Ο θείος μου έλειπε , στη Θήβα, για να διαπιστώσει «τον ομαλό θάνατο» κάποιου εργάτη που τον σκότωσαν στο ξύλο μες στην Ασφάλεια επειδή έγραφε αντιχουντικά συνθήματα στους τοίχους. Κ’ έιχε αφήσει εμένα στο τηλέφωνο μέσα στο εργαστήρι του, όπου τα βάζα δεν είχαν σπιτίσια γλυκά, αλλά ανθρώπινα σπλάχνα διατηρημένα στη φορμόλη.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.