Ιταλικά (ποιήματα και πεζά) τόμος δεύτερος Παράρτημα Διονύσιος Σολωμός μετάφραση Λίνος Πολίτης Ίκαρος 1969

Να ο τόπος, όπου γελαστό παιδί με τραβούσε ο πόθος για παιγνίδια
εδώ έκλεβε ο γλυκός ο ζέφυρος τις ευωδιές από τις νεραντζιές κι’από τις λεμονιές τις ανθισμένες.
Εδώ νιώθεις το ίδιο μυρωμένο αγέρι, που την πικραμένη καρδιά χαροποιεί στο στήθος
ίδια κι’ η πρασινάδα φαίνεται στο μάτι, ζωηρή, τρεμουλιαστή, κι’ αστραφτερή.
Που χάθηκες, των χρόνων όμορφο άνθι;
Πόσο αλλιώτικος από κείνον τον παλιό καιρό ξαναγυρνώ στο χώμα ετούτο το απριλοσπαρμένο;
Και ποια αιτία φέρνει τέτοιαν αλλαγή; Το ξέρω και με κλάματα το ξαναλέω: τα χρόνια πλήθυναν και σκότωσαν την αθωότητα.