«Κάθε πρωί, όταν ο Στάθης τελειώνει τη δουλειά του κι’ είναι έτοιμος να φύγει, κοντοστέκει για λίγο στην πόρτα του τυπογραφείου, τρίβει τα χέρια του, κουμπώνει ως το γιακά το παλτό του, σα να διστάζει να ξεκινήσει. Τον τρομάζουν οι έρημοι δρόμοι κι’ αυτή η μισοδιάφανη σκοτεινιά της νύχτας στις τελευταίες ώρες της. Τα φώτα του τυπογραφείου πέφτουν στ’ απέναντι σπίτια του στενού δρόμου. Κλειστά παράθυρα και κατεβασμένα ρολά: Εργαστήριον Ετοίμων Ενδυμάτων, Έλαια – Λίπη, το καφενείο που διανυκτερεύει. …»
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.