Έτσι χάσαμε τον Χλέμπνικωβ. Μου στοίχισε πολύ αυτό, γιατί ήταν ένας ήσυχος ‘ανθρωπος και ταιριάζαμε μια χαρά μαζί. Μόνο αυτός, είχε σαμοβάρι στην ίλη. Τις μέρες που είχαμε ησυχία, πίναμε ζεστό τσάι. Και μου μιλούσε για τις γυναίκες με τόσες λεπτομέρειες, πο ένιωθα ντροπή κι’ ευχαρίστηση να τον ακούω.Κι αυτό νομίζω, γιατί μας συγκινούσανε τα ίδια πάθη.Κι’ οι δυό μας βλέπαμε τον κόσμο σαν ένα λιβάδι του Μάη, και στο λιβάδι αυτό τριγύριζαν όλο γυναίκες κι’άλογα…
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.