Ζούσαμε λοιπόν, ακριβώς σαν δύο ποντικοί τρυπωμένοι στη γωνιά της τάξης, όπου βρίσκονταν τ’ αναλόγιά μας, καρφωμένοι κειδά όλη την ώρα του μαθήματος κι όσο κρατούσαν τα διαλείματα. Αυτή η ξεχωριστή κατάστασή μας έπρεπε να μας σπρώξει και μας έσπρωξε σε πόλεμο με τα παιδιά του τμήματος μας. Σχεδόν πάντα λησμονημένοι, μέναμε κειδά ήσυχοι, μισοευτυχισμένοι, σαν δύο φυτά, σαν δύο διακοσμήσεις απαραίτητες για τη γενική αρμονία της τάξης. Ωστόσο, καμιά φορά, τα πιο ζιζάνια απ’τους συμαθητές μας μάς πείραζαν και μας κορόϊδευαν για να δείξουν τη δύναμή τους και μεις απαντούσαμε με περιφρόνηση, που συχνά στοίχισε ξυλιές στον Ποιητή και Πυθαγόρα.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.