ΣΤΗ ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ
Μη στοχαστείς πως ήρτα αργά κοντά Σου. Είναι κρυφός ο δρόμος μου και δεν τον ξέρουν οι άλλοι
και χρόνια τώρα ανήξερά Σου, είμαι για Σένα ο αδερφός όπου Σου σιάζει μυστικά το προσκεφάλι. . . .
Κι απ’την όχτη φαίνεται πως έρχομαι, όπου η νευρή των τόξων μου τανύζω
με πείσμα, ενάντια στην οκνιά που με κυκλώνει τη μιαρή,
μα αληθινά γυρίζω
από την όχτην όπυ ανθούν οι θείοι μονάχα ασφοδελοί
κι όπου σλαεύει μόνο
όποια μορφή αναδύθηκε για μένα ως πλέρια ανατολή
μεσ’απ’τον τέλειο πόνο . . .
Εκείθεν έρχομαι σ’ Εσέ, που ο θάνατος μου κ’η ζωή
διπλό μου φέγγει αστέρι
μα γίνοντ’ένα μέσα μου και τα τυλίγει μια πνοή
σα Σου κρατώ το χέρι,
και συλλογιέμαι πως δεν ήρτα αργά κοντά Σου( με το φως ή το σκοτάδι αν πρόλαβα), τι φτάνω απ’τάκρογιάλι αυτών που μ’ετοιμάσανε να Σου ‘μαι ο άξιος αδερφός, και να ‘μαι πλάι Σου πάλι. . .
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.