Η μαντάμ Τυανίτη Άλκης Αγγέλου ανάτυπο Θεσσαλονίκη 1994

Περιγραφή

Το Χειμώνα του 1895 ο Ροΐδης μελαγχολεί. Δικαιολογημένα βέβαια-γενικότερα-γιατί από καιρό έχει αρχίσει η κάμψη. Ειδικότερα όμως, επειδή η αναγγελία του θανάτου του Αλέξανδρου Δουμά τον κάνει να αναπολήσει την εποχή όταν, πριν ακριβώς είκοσι χρόνια είχε γνωρίσει τον διάσημο Γάλλο συγγραφέα στο σαλόνι του Τιμολέοντα Φιλήμονα, έναν απ τους «πέντε ή έξη» ανοικτούς πάσαν εσπέραν αθηναϊκού ς οίκους , όπου ηδύνατο τις να μεταβή εξ εφόδου, οσάκις εβαρύνετο το βιβλίον του ή τον εαυτόν του , και να εύρη εκεί εγκάρδιον δεξιώσιν, ανθρώπους προς τους οποίους είχε τί να είπη, ως συνδεόμενος μετ αυτών δια κοινότητος ή και αντιθέσεως φρονημάτων, θερμήν εστίαν τον χειμώνα δρόσον επι του εξώστου κατά τας θερινάς νύκτας, αυτοσχέδια πολλάκις χοροπηδήματα υπό τον ήχον του πιάνου όπου υπήρχαν κορασίδες και αν παρετείνετο η διασκέδασις, αυτοσχέδιον παράθεσιν σβιγγων και μανταρινων»