Στο δωμάτιο ήταν διάχυτο ένα μολυβί χειμωνιάτικο χρώμα, που οι μπλε κουρτίνες το έκαναν να φαίνονται ακόμα πιο χλωμό. Μέσα στη νωθρότητα του ύπνου του, ο Γκαλίπ κοίταξε το κεφάλι της γυναίκας του κάτω από το γαλάζιο πάπλωμα το σαγόνι της Ρουγιά ήταν βυθισμένο στο πουπουλένιο μαξιλάρι.Η καμπύλη στο μέτωπό της είχε κάτι εξωπραγματικό, που προκαλούσε περιέργεια και μαζί φόβο για τα υπέροχα πράγματα που περνούσαν εκείνη την ώρα από το μυαλό της.»Η μνήμη» είχε γράψει ο Τζελάλ,»είναι ένας κήπος». «Ο κήπος της Ρουγιά…»είχε σκεφτεί τότε ο Γκαλίπ κοίταξε το μέτωπο της γυναίκας του και σκέφτηκε
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.