Τα μάτια του ειν΄ ακόμη υγραμένα καθώς ξαναγυρίζει κοντά της. Σκέφτεται για το πως να της πει όλα τα σχετικά μ’ αυτή την κωμική πτήση, τον καιρό του πολέμου, στη Λισαβώνα, με το Μότιμερ, και για την παλιά βάση υδροπλάνων, και για το Ντόρτσεστερ τον καιρό των βομβαρδισμών, και για την πολεμική περίοδο στην Ουάσιγκτων, τον διαγνωστικό δάκτυλο του σφυγμού της δύναμης, για την εποχή που το Κέυ Γουέστ ήταν ακόμη ένα νησί κι υπήρχαν εκεί του κόσμου τα ψάρια να τα πιάσεις και του κόσμου το γουίσκυ στα μπαράκια να το πιείς, κι όλοι οι πιο σπουδαίοι άνθρωποι στον κόσμο νάναι φίλοι σου.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.