Η γιαγιά Θέκλα κάθεται σε μια ξεχαρβαλωμένη πολυθρόνα δίπλα στο κρεβάτι της και η μαμά της βουρτσίζει τα μαλλιά. Πρέπει να υπήρξε όμορφη η γιαγιά. Χείλη παχιά και παράταιρα ρόδινα, μάτια φωτεινά, το δεξί μισόκλειστο, μαλλιά κιτρινισμένα και αραιά, η σκιά ενός μουστακιού πάνω στις άκρες του στόματος. Χώνει το πηγούνι στο στήθος και χαμογελάει αλλά συνοφρυωμένη, σαν να μην εγκρίνει το ίδιο της το χαμόγελο.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.