Υπό το ρίζωμα του παλιού κάστρου, ερρίζωσαν και αυτοί και ζουν. Ήρθαν ένα πρωί, δεν ξέρω πότε, φερόμενοι απ’τον μοιραίον άνεμον που σέρνει ανά τον κόσμον τη φυλή των απ’την αντίκρυ Ιταλίαν, απ’την Πούλια, πλάνητες παράδοξοι αλήται, ΄’ευρήκαν το νησίν το μυροβόλον, κ’εύρηκαν το νησί το εύφορον, κ’εύρηκαν το πλο’υσιο νησί, κι αγκαθιδρύθησαν σ’αυτό, συν γυναιξί και τέκνοις, χρόνια και καιρούς, αν΄μεσα στην Δύσιν όθεν έφευγαν, κ’εις την Ανατολήν προς ην διευθύνοντο. Τους είλκυσε το κάλλος της θαλάσσης του, αναλυτού σμαράγδου και σαπφείρου, κυμαινομένου μεταξύ των στερεών, τους είλκυσε της γης του η παχύτης, μητρός γονίμου,ρωμαλέας, της οποίας τα ισχυρά και βαθεία σπλάχνα γεννούν τα δέντρα κολοσσούς, τινάσσουν προς το φως την βλάστησιν αδράν και γιγαντώδη, τους είλκυσαν τα μύρα των ανθέων του ή μη των γυναικών του η ως μουσική ηχούσα γλώσσα; Τους έκαμ’η ανάγκη πιθανώς, η σιδηρά ανάγκη οπού σπρώχνει τους ομοίους των να τρέχουν από ενός εις άλλον τόπον, το διεσπαρμένον γένος των να ζητή καταφυγή, εδώ κ’εκεί, ανάμεσον των εθνών, κισσός περιπλεκόμενος, υφέρπων, δια να στηριχθή επί κορμού εδραιοτέρου.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.