Το δειλινό, σα γυρνούσα, πλήθος ωραίες κοπέλλες…(είτανε ξένες κόσμος πολύς ερχότανε σ’ αφτό το νησί τα καλοκαίρια για εξοχή και για μπάνια) περνούσανε αέρινες, με διάφανο ντύσιμο από το μουράγιο, όλες άρωμα και δροσιά-διάφανες, αλήθεια, σαν τα φτερά της μέλισσας …Τις κοίταζα δειλά με μια γρήγορη ματιά κι’ένας κόσμος, ξωτικός ανθοβολούσε μέσα μου κόσμος απαλλαγμένος από πιθυμιές ή καλύτερ’ απαλλαγμένος από καθ’ελπίδα γι’αφτό γεμάτος απέραντες επιθυμιές …
Από το διήγημα «Οι φυλακές».
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.