Τινάχτηκε από τις πέτρες γιατί δεν μπορούσε πια να σβήση τη φλόγα που έκαιγε το αίμα του. Ένοιωθε τα μαγουλά του πυρωμένα και το λαρύγγι του ν’ασφυκτιά από κάποιο τραγούδι. Ο πόθος της περιπλάνησης έκαιγε τα πόδια του και τα ξεσήκωνε για τις άκρες της γης. Εμπρός!
Εμπρός! έμοιαζε να φωνάζη η καρδιά του. Το βράδυ θα έβαφε πιο σκούρα τη θάλασσα, η νύχτα θα έπεφτε πάνω στις πεδιάδες, η αυγή θα έλαμπε μπρος στον οδοιπόρο και θα του έδειχνε παράξενα λιβάδια και λόφους και πρόσωπα. Που; Κοίταξε κατά το βοριά προς το Χόουθ. Η θάλασσα είχε κατέβει πιο χαμηλά απ’το ναυάγιο, στη ρηχή πλευρά του κυματοθραύστη η πλημμυρίδα είχε αρχίσει να τραβιέται σ’όλο το μήκος της παραλίας. Είχε κιόλας φανή ένα βουναλάκι φιλόξενης και στεγνής άμμου ανάμεσα στα μικρά κύματα.
Εδώ κι εκεί μικρά νησάκια από άμμο έλαμπαν καθώς τα νερά τραβιόνταν και γύρω απ’τα νησάκια και γύρω από τους πάγκους και ανάμεσα στα κατεβασμένα νερά της ακτής, μισόγυμνες σιλουέττες τσαλαβουτούσαν κ’έσκαβαν. Μέσα σε λίγα λεπτά ήταν ξυπόλυτος, οι κάλτσες διπλωμένες μέσα στις τσέπες και τα πάνινα παπούτσια ου κρεμασμένα απ’τα κορδόνια από το λαιμό του και παίρνοντας ένα μισοφαγωμένο απ’την αλμύρα ραβδί που βρήκε μέσα στα σκουπίδια της παλίρροιας, σους βράχους, κατέβηκε την πλαγιά του κυματοθραύστη.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.