Τί πιο γελοίο και πιο απίθανο από κάποιον που, μαζί με τη μακαρονάδα του, αρχίζει απρόσμενα να τρώει και τις σερπαντίνες που κρέμονται από το ταβάνι;
Κι όμως αυτή η πράξη με τον Τσάπλιν φαίνεται ζωντανή, νατουραλιστική. Ξέρουμε πως όλη η σκηνή είναι φτιαχτή και υπερβολική, αλλά με την ερμηνεία του όλη η υπερβολή είναι απόλυτα νατουραλιστική και πιθανή, επομένως πειστική-και θαυμαστά αστεία. Ο Τσάπλιν δεν παίζει αυτές τις ηλίθιες καταστάσεις τις ζει, είναι οργανικό τους κομμάτι.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.