Την παρομοιάζουν με οδαλίσκη. Έχουν άδικο. Η Ανδαλουσία δεν είναι μια σκλάβα, ένα πλάσμα ένα όργανο ηδονής, ένα πλάσμα μαλθακό και ράθυμο. Αν ήταν να τη συγκρίνω με κάτι, θα τη συνέκρινα με τη «Maya» του Γκόγια, που τεντώνει την εξαίσια γυμνότητά της μέσα στο μουσείο του Πράδο μ’ένα διφορούμενο χαμόγελο- προκλητικό κ’ειρωνικό μαζί- με μια ξετσιπωσιά γεμάτη αδιαφορία. Με τη Μάγια που είναι : Ισπανίδα για τις νευρώδεις και κρουστές σάρκες της, για τα δόντια της που μπορούν να δαγκάσουν δυνατά, για το βλέμμα της που μέσα του μισοκοιμάται σαν πάνθηρας η σκληρότητα κι’Ανατολίτισσα για τη λαγγεμένη πόζα της, για τη λαγνεία της, για τα μαύρα της μαλλιά που έχουν το σκοτάδι και τη δροσιά βαθιάς στέρνας…
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.