Κ’έρριπτε το βλέμμα μανιώδες προς τον αχυρώνα με την στέγην την καταρρέουσαν, όπου εφύτρωνε χόρτον εκεί, εξόπισθεν της μικράς θύρας, χονδρή κεφαλή ίππου τον προσέβλεπεν. Ενθαρρυνθείσα, ως φαίνεται, από την προσοχήν του αυθέντου, η κεφαλή εσάλευσεν, επροχώρησε και πάραυτα εξήλθεν από τον αχυρώνα ο ίππος ολόκληρος τόσον γέρων, όσον και ο Λύσκας, τόσον δειλός και ισχνός ίππος λευκός από το γήρας, με κοιλίαν ‘μβασμένην μέσα, με ράχιν οστεώδη. Άμα εξήλθεν, εσταμάτησεν, αναποφάσιστος, ως να εθορυβήθη.
-Δεν θα ψοφήσετε λοιπόν ποτέ;…εξηκολούθησεν ο Ζότωρ.Δεν θα αφανισθήτε ποτέ από τα μάτια μου, κακά φαραώνια!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.