Η ΜΕΓΆΛΗ ΠΡΟΣΔΟΚΊΑ Αν γύριζες πίσω! Μια μέρα απ’των άστρων, των ήλιων τα μάκρη Αν σ’έφερνε ξάφνου μπροστά μου ένα δάκρυ, Μπορούσα την άθλια ζωή ν’αγαπήσω. Αν έρθης εμπρός μου, Μαζί σου θα μαθω το νόημα του κόσμου! Θα νοιώσω τη σκέψη μορφών και χρωμάτων Και τη βυθίσμενη ψυχή των πραγμάτων…Αν γύριζες πίσω Τι δόλωμα θαβρισκα να σε κρατήσω; Μ’ανθρώπινα λόγια και πλάνες, στοχάσου, Να δέσω θα πάσκιζα τ’άσπρα φτερά σου. Μην έχοντας άλλο για νασαι δικός μου Σαν πρωτοφανέρωτα θα σου ξηγήσω Τα χίλια μικρά του μικρού μας του κόσμου….Μυρμήγκια, λουλούδια θα μάθαινες πίσω. Χωριά, πολιτείες της φτωχής μας της σφαίρας Θα σου δασκάλευα -και θα μεθούσες Και νέα θα μου γύρευες και θα ξεχνούσες Αγνάντια στην ύλη πως ήσουν αιθέρας! Θα σου ήτανε ξάφνισμα κάθε μας τόπος. Θα πρόδινες το άπειρα για τα βουνά μας! Η ζωή θα σε μάγευε, η άμαχη κι ο κόπος Και θα σε ξανάπερναν τα βάσανά μας …Σε στάλα βροχής του Απριλιου θα γλυστρήσης; Θ’αραξης με σύννεφο ροδοβαμμένο Θάρθης απ’ την πύρινη πόρτα της δύσης ; Ακόμα προσμένω.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.