Θέλετε να χορέψομε; Μαρία Μέλπω Αξιώτη Πυρσός Αθήνα 1940 πρώτη έκδοση

Περιγραφή

Όταν θελήσει σήμερα ο Γιάνης να θυμηθεί την πρώτη νύχτα, θυμάται ότι το πρώτο πράμα που της είπε:
«Ίσως τώρα που ήρθες να αγοράσομε μια πιο μεγάλη κατσαρόλα, για το τσάι».
Ρώτησε ύστερα:
«Άνα, νομίζεις ότι είσαι έτοιμη για να υποδεχτούμε μαζί εκείνο που έρχεται, το τρομαχτικό;».
«Νομίζω», λέει εκείνη, «γιατί ετοιμαζόμουν όλη τη ζωή, μέχρι σήμερα».
Και τότε ο Γιάνης την αγάπησε.
Από την αρχή, ως το τέλος.
Με το ρυθμό που πλησιάζεις χοχλακιστό χυλό στα χείλια σου με πολλή προσοχή, να μη σε κάψει.
«Ήσουνα μακριά μου τόσον καιρό», της είπε, «όσο είναι μακριά η άνοιξη από το καλοκαίρι».
Και, όταν έγερνε κάθε μέρα ο ήλιος, κι εφώτιζε τα παράθυρα της άδειας κάμαράς τους, ο Γιάνης λίγο λίγο, τότε, τα παράδινε όλα.
«Άκουσα πως μεγάλωσες», της έλεγε άλλη φορά, «μες στην αμφιβολία. Είναι απαραίτητο να πιστέψεις παραπάνω τον άνθρωπο και τη βοήθειά του».
«Όχι». Έλεγε η Άνα. «Εγώ μεγάλωσα μέσα σε μια σακούλα χαρτοπόλεμο. Προσπαθούσα να ξεχωρίσω μέσα σ’ εκείνο το πλήθος τα χρώματα, το ιδιαίτερο που δεν θα εξαφανίζονταν με τη γοργή στροφή, να μπερδευτεί με τα άλλα χρώματα. Σε ποια μεριά της γης να βρίσκουνται άραγε, συλλογιζόμουν πάντα, τα σπουδαία πράγματα…
»… Μεγάλωσα μπροστά σ’ ένα ψιλικατζίδικο. Κάθε πρωί, χειμώνα καλοκαίρι, με χιόνια και βροχή, βγαίναν τα ψιλικά από μέσα, και τα κρεμνούσανε γύρω γύρω. Και στην ψηλότερη θέση κρεμνούσανε τρία μαξιλαράκια, και ήταν ζωγραφισμένα απάνω τρία γατιά, καφέ, μαύρο και μολυβί. Αλλά δεν τα αγόρασε ποτέ κανείς. Και εγώ τα λυπόμουνα και ήθελα να αγοράσω το καφέ γατάκι. Αλλά η μητέρα δεν έδινε χρήματα. Έλεγε η μητέρα ότι τα χρήματα είναι προορισμένα για καλύτερα πράγματα…».