Του ‘μαθαν τέχνες ξωτικές, σμιξίματα παράξενα, που τσακίζουν το κορμί και ξεκουρντίζουν τα νεύρα. Κι όταν τα μπουλούκια των γύφτων , μετά το θέρο έφευγαν σε πανηγύρι από χρώματα και φωνές, ένιωθε τη μοναξιά να του τριβελίζει την καρδιά. Κάτι σαν κύμα επαναστατημένο φούντωνε μέσα του. Κατι σαν αναταράγμος καταλύτης της αζώητης ζωής που τον έπνιγε στους παχιούς ανασασμούς του ισόπεδου κάμπου. Της ακύμαντης πεδιάδας που, ο Θεός, τη δημιούργησε πατώντας τη με το πόδι Του, βουλιάζοντας τη στο τέλμα της χαμηλής ύπαρξης. Από το διήγημα «Το Μπουρίνι» του Μ.Καραγάτση.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.