Πήγε προς την ενδοχώρα, μέσα από τη μοναχικότητα στων λιβαδιών τους δρόμους, και σύντομα τον υποδέχτηκε το δάσος με τις οξιές, που απλωνόταν λοφώδες πέρα μακριά στην περιοχή. Κάθισε στα βρύα, γερμένος σ’ένα δένδρο, έτσι ώστε να διακρίνει ανάμεσα από τους κορμούς μια λωρίδα πελάγους. Κατά καιρούς του έφερνε ο άνεμος το θόρυβο του κυματισμού, που ηχούσε σαν να ‘πεφταν στον ορίζοντα σανίδες η μία πάνω στην άλλη. Κρωγμοί κουρούνων επάνω απ ‘των δένδρων τις κορφές, βραχνοί, έρημοι, άσωτοι… Κρατούσε ένα βιβλίο στα γόνατα, αλλά δεν διάβασε μήτε μία αράδα. Απολάμβανε μία λήθη βαθειά, μιαν αιώρηση απολυτρωμένη επάνω απ’το χώρο και το χρόνο, και μονάχα κατά καιρούς ήταν σαν να διαπερνούσε την καρδιά του ένα άλγος, ένα σύντομο, οξύ συναίσθημα αποθυμιάς ή μετανοίας, που ήταν υπερβολικά νωχελής και βυθισμένος, για να ζητήσει τ’ όνομα και την καταγωγή του.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.