Ήτανε μια φορά εν’αγόρι
Στην ανατολική έρημο.
Δεν είχε όνομα δικό του ούτε συντρόφους
Δεν είχε ακόμα γεννηθεί.
Μεσ’στις φυλές των ταπεινότερων πλασμάτων
Ανέβαινε η αναπνοή πως κατεβαίνει η θάλασσα
Δείχνοντας λίγο-λίγο τους θησυρούς της στο φως,
Τα μύδια, τους σταυρούς , τους αχινούς,
Γινόταν:
Το γαλάζιο της άλγης
Το κόκκινο της πρφύρας,
Όλα με τη σειρά τους τα χρώματα.
Κι’ως τα νερά τραβήχτηκαν για πάντα
Έμεινε μεσ’στην άμμο το κοχύλι
Πάνω στο βράχο τ’όστρακο
Κι η αναπνοή τους πέρασε στα χόρτα,
Στις εύφορες πεδιάδες, στις βοσκές,
Στο δέντρο, στο κλαδί του ανθρώπου.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.