Σε δύο επίπεδα είναι κατά τη γνώμη μου πολύτιμο το μικρό αλλά μεστό και σφριγηλό κείμενο του Καρκαγιάννη. Πρώτα στην ανάδειξη μιας «αριστερής όχθης των πραγμάτων», όπως την ονομάζει ο ίδιος, που εκκινεί από αρχές, αντιμετωπίζει τα κρίσιμα πολιτικά ζητήματα από σταθερή και προσανατολισμένη σκοπιά, αλλά καταφέρνει να διατηρήσει και τη νηφαλιότητά της και την κριτική της ικανότητα και την ανεξαρτησία από οργανωμένες «αριστερές» (τα εισαγωγικά είναι δικά μου) εκφράσεις και κινήματα. Ο Καρκαγιάννης πείθει ότι είναι αριστερός επειδή μέσα από τις αναλύσεις του εμφανίζονται όλα τα χαρακτηριστικά που ο ίδιος έχει θέσει ως προϋποθέσεις της πραγματικής αριστερής σκέψης: αυτοσυγκράτηση, μετριοπάθεια, σχετικισμός για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς και των ανθρώπων της, ειρωνεία μέχρι χλευασμού απέναντι στις «μεγάλες» πράξεις που πηγάζουν από όλες τις ιδεολογίες και κυρίως από μια Αριστερά που έχει ταχθεί να προστατεύει και όχι να υπερβαίνει τον άνθρωπο. Κι ύστερα οι αναλύσεις του συγγραφέα φέρνουν σε πέρας την ακόμα πιο λεπτή αποστολή να φωτίσουν τις βαθύτερες, συνειδητές ή ασυνείδητες, αιτίες που κατέστησαν δυνατή την τόση μακρόχρονη δράση μιας οργάνωσης σαν τη 17 Ν. Κώστας Μποτόπουλος. «Τα Νέα».
Πόλις 2002.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.