Ο ενδέκατος λόγος στον Δωδεκάλογο του Γύφτου του μεγάλου μας ποιητή Κωστή Παλαμά αναφέρεται στο παραμύθι του αδάκρυτου αρχοντόπουλου και της αγέλαστης βασιλοπούλας. Το παραμύθι αυτό είναι το ολοπρώτο στη σειρά από έξη τσιγγάνικα παραμύθια που τα ανιστορεί ο Πασπάτης στην γνωστή του μελέτη για τους Τσιγγάνους που κυκλοφόρησε στα γαλλικά στην Πόλη στα 1856. Μολονόπου το παραμύθι αυτό, όπως δα όλα τα τσιγγάνικα παραμύθια δεν έχει φυσική και γοητεφτική ροή και πλέξη των παραμυθιών, ωστόσο ο Παλαμάς, μάγος του στίχου, κατώρθωσε, έπλασε και μετουσίωσε την κεντρική ιδέα του παραμυθιού σε γόνιμο ποιητικό ρόλο, που είναι δίχως αντίρηση, ο καλύτερος λόγος στον Δωδεκάλογο. Ο Πασπάτης, καθώς το ομολογεί ο ίδιος στην παραπάνω μελέτη του, άκουσε το παραμύθι από έναν Τασιγγάνο παραμυθά πολύ γνωστό στα χρόνια εκείνα στην Πόλη, που ονομάζονταν Ζαφείρης Λιόντας. Ο Λιόντας καθώς γράφει ο Πασπάτης, ήταν de profession faucheur musicien et conteur .Και υποσημειώνει, ο Πασπάτης ότι στα χρόνια εκείνα, σε όλες σχεδόν τις μεγάλες πόλεις της Ανατολής, υπήρχαν conteurs σαν τον Λιόντα, δηλαδή λαϊκοί παραμυθάδες , που κάθονταν στους καφενέδες , είτε στις γωνιές των δρόμων, κυρίως τα απόβραδα και ανιστορούσαν για τους χασομέρηδες και τους περίεργους διαβάτες , λογής-λογής παραμύθια και ιστορίες παλιές.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.