Τώρα δεν μας έμεινε πια τίποτα να πούμε. Αισθανόμουνα το βάρος της καρδιάς μου. Αισθανόμουνα ώριμος για τον αποχαιρετισμό.Τώρα φεύγω, καλοί μου! είπα και χλώμιαζε η ζωή στα πρόσωπα. Η Διοτίμα στεκότανε σαν ένα μαρμαρένιο άγαλμα και το χέρι της πέθαινε αισθητά στο δικό μου χέρι. Είχα σκοτώσει γύρω μου τα πάντα, ήμουνα μοναχός και με έπιασε ίλιγγος μπροστά στην απέραντη σιωπή, όπου η αναβλύζουσα ζωή μου δεν έβρισκε πια στήριγμα.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας δώσουμε την καλύτερη εμπειρία στη χρήση του ηλεκτρονικού καταστήματός μας. Συνεχίζοντας σε αυτόν τον ιστότοπο, αποδέχεστε τους Όρους χρήσης και την Πολιτική Απορρήτου.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.